جستجو

آرتروز شانه

آرتروز یا ساییدگی مفصلی به طور طبیعی با بالا رفتن سن به وجود میاید گرچه ممکن است در بعضی از افراد زودتر و در بعضی دیگر دیرتر ظاهر شود.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، حدود یک سوم افراد بالای سن شصت سالگی مبتلا به آرتروز شانه هستند. هر علتی که بتواند غضروف مفصل شانه را خراب کند می‌تواند موجب بروز آرتروز شود.

علت های زیر را می‌توان در آرتروز شانه موثر دانست :

– ضربه شدید به مفصل شانه به دنبال حادثه و آسیب دیدن غضروف

– انجام کارهای سنگین و شدید با اندام فوقانی که در دراز مدت موجب وارد شدن فشارهای زیادی به مفصل شود مثلاً در کسانی که به خاطر شغل خود مجبورند دست‌هایشان را به مدت زیادی بالای سر نگه دارند، وزنه برداران یا کسانی که ورزش‌های پرتابی یا با راکت انجام می‌دهند .

– روماتیسم یا عفونت مفصل

– سابقه جراحی مفصل شانه

علائم و نشانه های ساییدگی یا آرتروز شانه

مهم‌ترین نشانه ها و علائم ارتروز شانه درد و احساس خشکی در مفصل است. درد شانه با حرکت کردن مفصل یا بلند کردن اجسام با دست بیشتر می‌شود. گاهی اوقات ممکن است حرکت مفصل همراه با ایجاد صدا یا احساس مالیده شدن دو سطح زبر بر روی یکدیگر باشد. در این بیماری دامنه حرکات مفصل کاهش پیدا می‌کند.به تدریج که بیمار به علت درد کمتر از دستش استفاده می‌کند عضلات اطراف شانه ضعیف و لاغر می‌شوند.

شدت نشانه ها و علائم آرتروز شانه بیمار ممکن است کم و زیاد شود به طور مثال چند ماه شدید باشد و سپس چند ماه کم شود. همچنین ممکن است شدت درد با تغییر فصول سال کم و زیاد شود.

تشخیص آرتروز شانه

تشخیص آرتروز شانه با استفاده از رادیوگرافی از مفصل شانه داده می‌شود. در رادیوگرافی ساده فضای مفصلی یعنی فاصله بین سر استخوان بازو و حفره گلنوئید( که در واقع چون از جنس غضروف است دیده نمی‌شود) کاهش میابد.

در اطراف سر استخوان بازو جایی که غضروف تمام می‌شود استخوان اضافه درست می‌شود که به آن استئوفیت Osteophyte میگویند. این استخوان‌های اضافه ممکن است در لبه حفره گلنویید هم درست شوند.

استخوانی که درست زیر غضروف مفصلی شانه است سفت‌تر شده و در رادیوگرافی سفیدتر دیده می‌شود و ممکن است کیست‌های استخوانی در سر استخوان بازو یا زیر حفره گلنوئید ایجاد شود.

گاهی اوقات شدت علائم و نشانه های رادیولوژیکی که نشانه آرتروز است زیاد است ولی بیمار علائم و نشانه های بالینی آرتروز شانه زیادی ندارد و گاهی هم برعکس است. پس همیشه شدت علائم و نشانه های بالینی آرتروز شانه و رادیولوژیکی با هم هماهنگ نیستند.

Article source: http://www.pezeshk.us/?p=90290

حساسیت غذایی چیست ؟

تقریبا 6 تا 8 درصد بچه های زیر 3 سال و 4 درصد بزرگسالان حساسیت غذایی دارند. برخی از بچه ها حتی اگر درمانی صورت نگیرد، این حساسیت را همزمان با بزرگتر شدن از دست خواهند داد.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، حساسیت غذایی به سادگی با مشکل متداول دیگری به نام عدم تحمل غذایی اشتباه گرفته می‌شود. در صورتیکه عدم تحمل غذایی مشکل کم اهمیت تری است که در آن سیستم ایمنی درگیر نمی شود.

نشانه‌ها

ممکن است واکنش آلرژیک به غذاهای خاص برای بعضی از افراد قدری ناخوشایند (اما نه خیلی شدید) باشد و برای برخی دیگر خیلی وحشتناک و حتی برای حیات تهدیدآمیز باشد.

علائم حساسیت غذایی در عرض چند دقیقه تا یک ساعت بعد از خوردن غذای ممنوعه ظهور می کنند.

اغلب علائم رایج آلرژی غذایی عبارتند از:

* سوزش دهان
* کهیر ، خارش یا اگزما
* ورم لبها ، صورت، زبان و گلو یا بخش های دیگر بدن
* خس خس و گرفتگی بینی یا تنفس سخت
* درد شکمی، اسهال، حالت تهوع یا استفراغ
* سرگیجه، گیجی و یا غش

آنافیلاکسی:

در برخی از افراد ،ممکن است یک حساسیت غذایی واکنش آلرژیک شدیدی به نام آنافیلاکسی ایجاد کند. این حالت می تواند باعث بروزعلائم تهدید کننده حیات شامل موارد زیر شود:

* گرفتگی و تنگی راه های تنفسی
* ورم گلو به طوریکه تنفس به سختی امکان پذیر باشد
* شوک و افت فشار خون شدید
* ضربان تند
* سرگیجه،گیجی و عدم هوشیاری

درمان های فوری و اضطراری برای آنافیلاکسی حیاتی است. عدم درمان می تواند به کما و مرگ منجر شود.

علت حساسیت غذایی:

در حساسیت غذایی، سیستم ایمنی بدن شما به طور اشتباه یک غذا یا جزئی از غذا را بعنوان ترکیبی مضر برای بدن شناسایی می کند. سیستم ایمنی بدن سلول ها را به ترشح نوعی آنتی بادی که ایمونوگلوبولین نامیده میشود برای مبارزه با این ترکیب غذایی (آلرژن) تحریک می کند و دفعه بعدی که شما حتی مقدار خیلی کمی از آن غذا را بخورید، آنتی بادی IgE آن را شناسایی کرده و به سیستم ایمنی پیام میفرستد تا ترکیب شیمیایی به نام هیستامین و ترکیبات شیمیایی دیگری را به داخل جریان خون آزاد کند.

این ترکیبات شیمیایی باعث بروز یک سلسله علائم و نشانه های آلرژیک میشوند. در واقع آنها باعث پاسخ های آلرژیکی شامل : آبریزش بینی، خارش چشم ها، خشکی زبان، دانه های پوستی و کهیر، حالت تهوع، اسهال، سختی تنفس وحتی شوک آنافیلاکسی می شوند.

پروتئین های خاص موجود درغذاهایی به شرح زیر، محرک بیشتر حساسیت های غذایی هستند:

* نرم تنان صدف دار مثل میگو و خرچنگ
* بادام زمینی
* مغزهای درختی مثل گردو وگردوی آمریکایی
* ماهی
* تخم مرغ

هم چنین در بچه ها، معمولا حساسیت غذایی بوسیله پروتئین های غذاهای زیر تحریک میشود:

* تخم مرغ
* شیر
* بادام زمینی
* مغزهای درختی

شکلات که مدتی طولانی به عنوان محرک آلرژی در بچه ها توسط والدین درنظرگرفته میشد، در حقیقت به ندرت ممکن است باعث حساسیت غذایی شود.

عدم تحمل غذایی و دیگر واکنش ها:

تعدادی پاسخ های غذایی هستند که علائمی شبیه به حساسیت غذایی ایجاد می کنند.اگر علائم گوارشی داشته باشید این احتمال وجود دارد که این پاسخ ها تنها یک عدم تحمل غذایی باشد نه آلرژی غذایی. بسته به اینکه شما به چه نوعی از عدم تحمل غذایی مبتلا باشید ، ممکن است بتوانید مقدار کمی از آن غذای خاص را بدون ظهور واکنشی خاص مصرف کنید. در حالیکه اگر واقعا حساسیت غذایی داشته باشید مقدار خیلی کمی ازآن غذا نیز میتواند باعث پاسخ آلرژیک شود. ازآنجاییکه عدم تحمل غذا نیز برخی علائم مشابه حساسیت غذایی ایجاد میکند-مثل تهوع، استفراغ،گرفتگی و اسهال- بسیاری از مردم معمولا در تشخیص این دو دچار اشتباه میشوند.

یک نکته ماهرانه در تشخیص عدم تحمل غذایی این است که برخی از افراد در واقع نه به خود غذا بلکه به یک جزء یا ترکیب استفاده شده در تهیه غذا حساس هستند.

وضعیت های متداولی که ممکن است به علت تشابه علائم با یک آلرژی غذایی اشتباه شوند عبارتند از:

– نبود یک آنزیم مورد نیاز برای هضم کامل یک غذا.ممکن است شما مقدار کافی از برخی آنزیم های مورد نیاز برای هضم برخی غذاها را نداشته باشید. بعنوان مثال ، مقدار ناکافی آنزیم لاکتاز ، توانایی شما در هضم لاکتوز، قند اصلی محصولات شیر، را کاهش میدهد.عدم تحمل لاکتوز باعث بروزعلائمی مثل نفخ، گرفتگی روده ، اسهال و گازهای اضافی میشود.

– سندرم روده تحریک پذیر. برخی غذاها ممکن است علائم ونشانه های سندرم روده تحریک پذیر را ایجاد کنند. ممکن است متوجه شوید که بعضی غذاها باعث گرفتگی روده، یبوست یا اسهال میشوند. برای جلوگیری از این علائم از این غذاها اجتناب کنید.

– مسمومیت غذایی.برخی مواقع مسمومیت غذایی شبیه به پاسخ آلرژیک است . بعضی از انواع قارچ و ریواس میتوانند سمی باشند. باکتری های کنسرو فاسد شده یا دیگر ماهی ها با تولید سم باعث ظهور واکنش های مضری میشوند.

– حساسیت به افزودنی های غذا. برخی از افراد بعد از مصرف افزودنی های خاص در غذا علائم گوارشی و نشانه های دیگر را بروز میدهند. بعنوان مثال، سولفیت اضافه شده به میوه های خشک، محصولات کنسرو شده و مشروب ممکن است در برخی افراد حساس باعث حمله آسمی شود. دیگر افزودنی هایی که می توانند محرک واکنش باشند شامل مونوسدیم گلوتامات (MSG)، شیرین کننده های مصنوعی و رنگ های غذایی هستند.

– استرس و عوامل فیزیکی.گاهی اوقات تنها تصور اشتباه درمورد یک غذا ممکن است حال شما را ناخوش کند. علل امر به طور کامل مشخص نشده اند.

– بیماری سلیاک. برخی مواقع بیماری سلیاک به عنوان حساسیت به گلوتن درنظر گرفته میشود درحالیکه واقعا یک حساسیت غذایی نیست.مثل یک حساسیت غذایی ، پاسخ ایمنی را درگیر می کند، اما این یک پاسخ سیستم ایمنی خاص است که پیچیده تر از یک حساسیت غذایی ساده می باشد.این وضعیت گوارشی مزمن با مصرف گلوتن، پروتئین موجود درنان، پاستا، شیرینی و خیلی دیگر از غذاهای تهیه شده با آرد گندم ، جو و چاودار ایجاد میشود. اگر شما مبتلا به بیماری سلیاک باشید وغذاهای حاوی گلوتن مصرف کنید، پاسخ ایمنی رخ میدهد و باعث آسیب به سطح روده کوچک وعدم توانایی در جذب برخی ریزمغذی ها میشود.علائم بیماری سلیاک شامل : اسهال، درد شکمی و نفخ می باشد. در برخی افراد، سلیاک باعث سوء تغذیه و کمبود های تغذیه ای می گردد.

عوامل خطر

عوامل خطر حساسیت های غذایی شامل:

– سابقه خانوادگی. چنانچه آسم ، اگزما، کهیر و حساسیت هایی مثل حساسیت فصلی در خانواده شما شایع باشند، شما در معرض خطر بالای ابتلاء به آلرژی غذایی هستید.

– داشتن سابقه یک حساسیت غذایی. برخی از بچه ها ممکن است یک حساسیت غذایی را از دست بدهند و بهبود یابند ،اما در برخی مواقع این حساسیت بعدها در زندگی مجددا بازمیگردد.

– حساسیت های دیگر. اگر شما در گذشته به یک ماده غذایی حساسیت داشته اید، در معرض خطر حساسیت به مواد غذایی دیگری نیز می باشید. هم چنین داشتن یک نوع حساسیت مثل حساسیت فصلی باعث میشود شما مستعد ابتلاء به انواع دیگری مثل حساسیت غذایی باشید.

– سن. حساسیت های غذایی در بچه ها، بویژه در شیرخواران و کودکان نوپا متدوال است. هم چنان که سن بالا میرود، سیستم گوارشی تکامل یافته و احتمال کمتری وجود دارد که بدن شما غذاها یا اجزائی از غذا را که محرک آلرژی هستند را جذب کند. خوشبختانه، معمولا بچه ها، حساسیت به شیر، سویا، گندم و تخم مرغ را از دست خواهند داد. حساسیت های شدید و حساسیت به مغزها و صدف داران به احتمال بیشتر مادام العمر خواهند بود.

عوارض

عوارض یک حساسیت غذایی میتواند شامل موارد زیر باشد:

– آنافیلاکسی .یک پاسخ آلرژیک شدید و تهدید کننده حیات

– درماتیت حساسیتی (اگزما). تقریبا یک نفر از هر سه نفر مبتلاء به حساسیت غذایی اگزما نیز دارند.

– میگرن. نشان داده شده است که در برخی افراد، هیستامین آزاد شده توسط سیستم ایمنی در طول پاسخ آلرژیک ، میگرن و سردردهای عصبی را ایجاد می کند.

اگرچه برخی از مردم بر این باورند که حساسیت غذایی به بیش فعالی دوران کودکی و به آرتریت مربوط است، اما شواهدی در این باره وجود ندارد.

Article source: http://www.pezeshk.us/?p=90291

پیشگیری از حساسیت غذایی با تغییر سبک زندگی

یکی از راه های جلوگیری از یک پاسخ آلرژیک دوری کردن کامل از غذاهایی است که این علائم و نشانه ها را بوجود می آورند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، به اطلاعات خود اکتفا نکنید. همیشه برچسب غذاهای صنعتی را برای اطمینان از اینکه حاوی جزء حساسیت زا نباشند، بخوانید. حتی اگر مطمئنید که ترکیبات آن غذا را میدانید، باز هم برچسب را چک کنید. برخی مواقع ترکیبات تغییرمیکنند.

چنانچه غذا حاوی هر یک ازترکیبات معمول حساسیت زا باشد، روی برچسب های غذایی باید به طور واضح لیست شوند. برای اجتناب از مصرف 8 منبع اصلی آلرژن های غذایی با دقت برچسب ها را بخوانید: شیر، تخم مرغ،بادام زمینی،مغزهای درختی، ماهی، صدفداران،سویا و گندم.

وقتی در مورد غذایی تردید دارید ، فقط تشکر کرده و آن را رد کنید. در رستوران واجتماعات ، شما همیشه در معرض خطر احتمال دریافت یک غذای حساسیت زا هستید. بسیاری از مردم از اهمیت یک پاسخ آلرژیک غذایی بی خبرند و نمی دانند که مقدار خیلی کمی از یک غذا میتواند باعث واکنش های شدید در برخی افراد شود.اگردر مورد اینکه غذا حاوی یک ترکیب حساسیت زا برای شما است، تردید دارید ، کاملا آنرا رد کنید.

افراد مراقبت کننده را نیز در این مسئله درگیر کنید. اگر کودکتان حساسیت غذایی دارد، ازنزدیکان، پرستار بچه، مربی یا مراقبین دیگر درخواست کمک کنید. مطمئن شوید که آنها میدانند چقدر برای کودکتان مهم است که از غذاهای حساسیت زا دوری کند وهم چنین اینکه در مواقع اورژانسی چه باید بکنند.

بهترین راه پیشگیری از یک واکنش آلرژیک، شناخت و اجتناب از غذاهایی است که این علائم را ایجاد می کنند. برای برخی از افراد این مشکل فقط یک مسئله ناراحت کننده است، اما برخی دیگر آنرا رنج بزرگتری می بینند. برخی از اجزای غذایی آلرژی زا میتوانند زمانیکه بعنوان جزء غذایی در یک بشقاب غذا باشند، به خوبی در بین دیگر اجزاء غذا پنهان گردند. این اتفاق بویژه در رستوران ها و دیگر محافل اجتماعی رخ میدهد.

اگر شما دچار یک حساسیت غذایی هستید، موارد زیر را رعایت کنید:

بدانید که چه می خورید و می نوشید. مطمئن شوید که برچسب غذایی را با دقت خوانده اید.

اگر تا به حال یک واکنش شدید آلرژیک داشته اید، یک بازوبند یا گردنبند پزشکی داشته باشید که در موارد حمله آلرژیک یا شرایطی که قادر به برقراری ارتباط نیستید، دیگران متوجه حساسیت غذایی شما شوند.

در مورد تجویز اپی نفرین اورژانسی (آدرنالین) با پزشک خود صحبت کنید.

اگر آسم دارید، هنگام صرف غذا در رستوران حتما از اینکه به غذا سولفیت اضافه نشده باشد مطمئن شوید . هنگام خرید مواد غذایی حتما برچسب روی محصولات را به دنبال واژه های سدیم بی سولفیت، پتاسیم بی سولفیت، سدیم سولفیت و پتاسیم متا بی سولفیت چک کنید.

وقتی در جایی بیرون منزل غذا میخورید مطمئن شوید که میزبان شما کاملا از حساسیت غذایی شما باخبراست، و لازم است که شما 100 درصد ازاینکه غذا حاوی ترکیب حساسیت زا برای شما نیست مطمئن باشید. هم چنین، از ناخالصی ها و آلودگی های غذایی در آشپزخانه آگاه باشید-مطمئن شوید که غذا روی سطوح یا تابه های حاوی غذای حساسیت زا تهیه نشده است.حتی بهتر است که با سرآشپز صحبت کنید – به اینکه نیازها و شرایطتان را آشکار سازید بی میل نباشید. پرسنل رستوران زمانی که از درخواست شما کاملا آگاه باشند از کمک کردن به شما خوشحال خواهند شد.

اگر کودک شما حساسیت غذایی دارد، اقدامات حیاتی زیر را برای اطمینان از سلامت او انجام دهید:

حساسیت غذایی کودکتان را به اشخاص مهم اطلاع دهید. با مراقبین کودکتان، پرسنل مدرسه، والدین دوستان فرزندتان، و دیگر بزرگسالانی که به نوعی با کودک شما درارتباطند، صحبت کنید. تاکید کنید که حساسیت غذایی میتواند یک پاسخ تهدید کننده حیات باشد و به عملکرد سریع نیاز دارد. مطمئن شوید که کودکتان میداند که در مواقع واکنش نشان دادن به یک غذا باید سریع اعلام کمک نماید.

علائم حساسیت غذایی را توضیح دهید. به افراد بزرگسالی که با کودکتان در ارتباطند آموزش دهید که چگونه علائم ونشانه های یک پاسخ آلرژیک را تشخیص دهند.

یک برنامه عملی بنویسید. برنامه شما باید نحوه مراقبت از کودکتان را در زمان بروز یک پاسخ آلرژیک شرح دهد. یک کپی از این برنامه برای پرستار مدرسه کودکتان و کسانی که مراقبت از او را به عهده دارند تهیه کنید.

برای کودکتان یک بازوبند یا گردنبند هشدار پزشکی تهیه ببینید. دراین بازوبند علائم حساسیت کودکتان لیست شده و شرح میدهد که دیگران در موارد اورژانسی چه اقدامات اولیه ای را باید انجام دهند.

Article source: http://www.pezeshk.us/?p=90292

طراحي شده توسط ميلاد دهقان عضو گروه رویین